Nathaniel Dorsky da fotograma de Triste

Partículas

desistamos de tanta resistencia

como bolsada o pentobarbital e o camiño que nos pete soportar

ata o infinito cansazo

 

de tanta insistencia o amor

tamén é unha flutuante sensación de dependencias e baleiros

 

desistamos como esa imaxe que non queremos comprender do humano durmindo

na acolledora claridade do caixeiro

sutil amoreamento de poboación sobrante

 

agoiremos xa a estrema estupidez que alimentamos

abracemos a última viaxe coma un catarse de aceptación

 

abandonemos toda resistencia

os derradeiros días

partículas

felizmente

desesperadas

 

Advertisements

da viaxe do tren

a pausa da expectante derrota

o tren da esperanza dos ollos que miran pausados o asento baleiro

fronte ao que non queda 

nada

o diálogo actúa coma unha metáfora que explica o silencio

nada é real nin pretensioso

a nosa lealdade aos trazos

o amor á cadencia, ao ritmo

outro mundo imposible amoreado nos segundos que foron

case derradeira

a configuración perfecta desas masas de auga

pequenas

non necesariamente transparentes

nin azuis

cunha luz extrema do día

que poden significar non un verán

non un tempo definido

senón unha respiración profunda case derradeira

un compás, unha pauta certa

case un futuro arelado

comprimido

case nun segundo

 

a cenoria acidia

o mundo esnaquizándose rillado atomizado

diluíndo o significado no significante ou lentes de espellos

a linguaxe sen lingua do mercado

a lambonada do eco

redes tiradas no mar atrapando o desleixo e a repetición

a comunicación é a cenoria

a cenoria tan estrañamente laranxa