estoupido

as mil primaveras

a luz espectral de Hopper

todo no estalo impecabelmente controlado do 3D

ese futuro que asolaga

mentres

contemplamos

Advertisements

manual mínimo para saír da merda

descende

polos estratos que están a simular un inferno

descende

na aparencia do aceite sobre a auga

deixando múltiples e brandas tensións de superficie

esnaquizadas

descende

na esperanza da lente sobre a descomposición da luz

abertamente

na fricción da conexión nerviosa

na asfixia sobre os ollos atoados

recto

descende

e mira como as mans non poden máis que desprezar o baleiro

estrume (dúas versións)

I

ela atopa no montón de estrume

primeiro un sapo

que fuxe

segundo as crías dun rato aínda cegas indefensas

alleas á luz o seu instinto é non ser alimento

ser resistencia

deixamos de traballar esa zona da horta

evitando ter que decidir

 

ata o día seguinte non seguimos estendendo o estrume

o sapo volve a aparecer

lévoo coas luvas ata outra parte da horta

 

dar tempo ao azar, a esa lóxica

intencionalmente a evolución dos acontecementos nos que no intervimos

 

II

a raposa abandona toda intención depredadora

nen sapo nen ratos ratiños

aposta todo ao negro da noite

 

da integridade

uns principios

unhas precuelas

uns universos paralelos

a coherencia dun millón de voces

que se apagan ao unísono na galaxia

outra estrela máis

da morte