haiku de verán

o branco como a neve

enche o espazo

nunca darse por desangrado

Advertisements

s/t

sacádeme

do futuro

da integridade

uns principios

unhas precuelas

uns universos paralelos

a coherencia dun millón de voces

que se apagan ao unísono na galaxia

outra estrela máis

da morte

 

Soño do 22/03/2018

no bucle da persistencia repetitiva dos soños

soño con poetas inmortales

que non conseguen suicidarse

 

no bucle dos soños os poetas usan

bombas que adhiren ás súas gorxas

en tumultuosos restaurantes de derradeira cea

en fallan estrepitosamente

incapacitados para a morte

 

na repetición do soño

hai explosións e silencio

un silencio de poetas

de poetas inmortales que non conseguen suicidarse

Nathaniel Dorsky da fotograma de Triste

Partículas

desistamos de tanta resistencia

como bolsada o pentobarbital e o camiño que nos pete soportar

ata o infinito cansazo

 

de tanta insistencia o amor

tamén é unha flutuante sensación de dependencias e baleiros

 

desistamos como esa imaxe que non queremos comprender do humano durmindo

na acolledora claridade do caixeiro

sutil amoreamento de poboación sobrante

 

agoiremos xa a estrema estupidez que alimentamos

abracemos a última viaxe coma un catarse de aceptación

 

abandonemos toda resistencia

os derradeiros días

partículas

felizmente

desesperadas

 

da viaxe do tren

a pausa da expectante derrota

o tren da esperanza dos ollos que miran pausados o asento baleiro

fronte ao que non queda 

nada

o diálogo actúa coma unha metáfora que explica o silencio

nada é real nin pretensioso

a nosa lealdade aos trazos

o amor á cadencia, ao ritmo

outro mundo imposible amoreado nos segundos que foron